เพราะชีวิต ... คือ ชีวิต ...

อาบน้ำอยู่...

ก็นึกขึ้นได้ว่าเคยมีบล๊อก
พอนึกขึ้นได้ว่ามีบล๊อก
ก็นึกต่อไปว่า จะมาเขียนต่อ
นึกย้อนไปอีก ตอนเริ่มเขียน 
ช่วงเวลานั้น ถือว่าชีวิตไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ 

ดูมันทำอะไรก็ยากลำบากไปเสียหมด 
ทำงานก็มีปัญหา น่าเบื่อ 
เรียนก็ลำบาก ไม่อยากจะทำวิทยานิพนธ์​
เงินก็มีบ้างไม่มีบ้าง ซื้ออะไรก็ยากเย็น

รู้สึกมันจม จมทั้งตัว จมทั้งใจ 
วันๆมันเห้ออออ ถอนหายใจหลายๆรอบ 
มันเบื่อ... 

พอผ่านหลายๆวันเข้า มันก็เข้าใจชีวิตมากขึ้นนะ 
มันรู้ว่า... เกิดมาทำอะไร แล้วควรจะทำอะไร 
คือถ้าเรามัวแต่จมอยู่กับปัญหามันไม่มีทางดีขึ้นมาจริงๆ 
มันต้องแก้ มันต้องทำ มันต้องจำใจลุย 
มันยากมาก กับการจะต้องมาฝืนแต่ กลั้นหายใจ 
กลืนน้ำลาย และกัดจนฟันจะหัก ก็ต้องทำ 

ช่วงนั้น ทำวิทยานิพนธ์ หนักหน่วง บากหน้า หาคนช่วย
พร้อมสมัครงาน ที่ IKEA แล้วได้ทำ 
มันเริ่มดีนะ 
ทำงานไป 1 อาทิตย์ และสอบวิทยานิพนธ์ผ่าน...​
 พอได้งานที่ใหม่ ก็รับปริญญาพอดี 

ชีวิตตอนนี้ ....​
ดีขึ้นเยอะครับ 

ความรู้สึกที่แย่ๆตอนนั้น ... รวมกับความรู้สึกดีดี ช่วงนี้
มันรู้สึกดีจริงๆ ...​

ไม่ได้รู้สึกดีที่ชีวิตดีขึ้นนะ แต่รู้สึกดีที่ว่า เออ ผ่านมันมาได้ไง? 
เลยแอบอมยิ้ม เบาเบา 

พร้อม หยิบผ้า มาเช็ดตัว 


เจ้าชายไซเบอร์สเปซ™