apipon

apipon

วันพุธที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2556

PASSION

ความขี้เกียจ ก็เป็น อีก 1 Passion นะ 

1. เอาจริงๆ คือตอนนี้ง่วงมาก รู้สึก วืดๆ เหมือนวิญญาณออกจากร่าง หน้า MacBook 2 รอบ


2. คือนั่งทำงานอยู่แล้วรู้สึกว่า เห้ยง่วงว่ะ แล้วทำไมยังนั่งทำอยู่ เลยคิดถึงคำคำนี้ Passion.. Passion คือความลุ่มหลง คนเราหลงได้  108 1000 ประการ ไม่ว่าจะเป็น คน สัตว์ สิ่งของ พอลุ่มหลงแล้วก็อยากได้อยากมี อยากได้มันมา ... แต่สำหรับเราตอนนี้ เรื่องของมั้ง 

3. พอเราได้ เรามี เราก็อยากให้คนอื่นมีเหมือนเรา ใช้เหมือนเรา ชีวิตเปลี่ยนไปในทางที่ดีแบบเรา ... มันยาก และก็ง่าย พอๆกัน 

4. แต่ที่ยากคือ อยากรักษาให้มันคงอยู่กับเราไปนานๆ สิ่งที่ Passion ขับเคลื่อนได้ แต่ไม่ตลอดรอดฝั่ง นั่นคือ ขับเคลื่อนคน ..​ เคลื่อนคนเดียว ยังไงก็ไม่ไหว รอวันจอด แต่ถ้าแรกๆสิ สู้ตายขายบ้านเช่า กันเลยทีเดียว

5. ตกลงที่เขียนมา ไม่สละสำคัญอะไรเลย แค่อยากบอกว่า เห้ย เรามี Passion เราอยาก แบ่งปัน ...​ เราอยากให้ทุกคน ตื่นมาแล้วมีความสุข สุขที่ได้เรียนรู้ สุขที่ได้แบ่งปัน สุขที่ได้ มีความหลงใหลบนทัศนคติที่ดีเยี่ยม 

ขอแค่ 3 อย่างไม่ใช่เพื่อใคร เพื่อ เพื่อนๆ ของผม ทุกคนนั่นแหละครับ 



ขอ 3 คำ

วันอาทิตย์ที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2556

รัก... ทุกช่วงเวลาของชีวิต


เจ้าชายไซเบอร์สเปซ... อยากบอก

ให้รักเดินทางมาเจอกัน..ก็อยากพรากมันด้วยมือของเราเอง

เคยคิดหรือเปล่าว่าคนเราทุกคนถูกกำหนดมาให้เจอกัน
เคยคิดบ้างไหมว่า ทำไมคนเราทุกคนเหมือนตามหาอะไรบางอย่าง
มันน่าอัศจรรย์มากเลยที่คนสองคนได้พบกัน
และมันก็น่าขันที่คนสองคนพอเจอกันด้วยความยากลำบากแล้ว
ไม่สามารถที่จะรักษาคนคนนั้นให้อยู่ด้วยกันไปตลอดได้
ทำไมโชคชะตาให้เราเจอและต้องให้เราจากลาตามมาด้วย
บางที่ก็ช้า บางคราก็เร็ว
มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลยที่จะมาพลัดพลากบางสิ่ง
สิ่งที่เราคิดว่ามันมีค่า เมื่อเทียบกับการค้นหา
สิ่งที่เราคิดว่าน่าทะนุถนอม เมื่อเทียบกับความยากลำบากในการค้นพบ
เราควรคิดและตระหนักให้รู้ซึ้งถึงความบังเอิญนั้นๆ
ว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นมาง่ายนัก

ได้สิ่งที่มีค่า ... ควรช่วยกันรักษาไว้ ไม่ใช่ต่างคน ช่วยกันทำลาย

แล้วเราจะได้ไม่สูญเสีย
ชั่วนิจนิรันดร์

iToons Macchiato

วันพฤหัสบดีที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2556

ชีวิตคือการเดินทาง...

ชีวิตคือการเดินทาง...

ผมไม่เคยเชื่อและศรัทธากับคำคำนี้เท่าไหร่นัก 
เพราะเกิดมาจนโตป่านนี้ 

ผมไม่ค่อยจะได้สัมผัสกับความยากลำบากกับการเดินทางสักเท่าไร

ความลำบากของการเดินทางในหัวของผมคือ

นั่งรถไปต่างจังหวัดในรัศมีไม่เกิน 300 กิโลเมตรจาก กรุงเทพมหานคร
แล้วปวดท้อง หาปั๊มไม่เจอ หรือรถยางแตก ยางแบน ต้องเปลียนยาง

นั่นแหละมั้ง คือความลำบาก ที่ผมได้รับ...

เพราะชีวิต ... คือ ชีวิต ...


อาบน้ำอยู่...

ก็นึกขึ้นได้ว่าเคยมีบล๊อก
พอนึกขึ้นได้ว่ามีบล๊อก
ก็นึกต่อไปว่า จะมาเขียนต่อ
นึกย้อนไปอีก ตอนเริ่มเขียน 
ช่วงเวลานั้น ถือว่าชีวิตไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ 

ดูมันทำอะไรก็ยากลำบากไปเสียหมด 
ทำงานก็มีปัญหา น่าเบื่อ 
เรียนก็ลำบาก ไม่อยากจะทำวิทยานิพนธ์​
เงินก็มีบ้างไม่มีบ้าง ซื้ออะไรก็ยากเย็น

รู้สึกมันจม จมทั้งตัว จมทั้งใจ 
วันๆมันเห้ออออ ถอนหายใจหลายๆรอบ 
มันเบื่อ... 

พอผ่านหลายๆวันเข้า มันก็เข้าใจชีวิตมากขึ้นนะ 
มันรู้ว่า... เกิดมาทำอะไร แล้วควรจะทำอะไร 
คือถ้าเรามัวแต่จมอยู่กับปัญหามันไม่มีทางดีขึ้นมาจริงๆ 
มันต้องแก้ มันต้องทำ มันต้องจำใจลุย 
มันยากมาก กับการจะต้องมาฝืนแต่ กลั้นหายใจ 
กลืนน้ำลาย และกัดจนฟันจะหัก ก็ต้องทำ 

ช่วงนั้น ทำวิทยานิพนธ์ หนักหน่วง บากหน้า หาคนช่วย
พร้อมสมัครงาน ที่ IKEA แล้วได้ทำ 
มันเริ่มดีนะ 
ทำงานไป 1 อาทิตย์ และสอบวิทยานิพนธ์ผ่าน...​
 พอได้งานที่ใหม่ ก็รับปริญญาพอดี 

ชีวิตตอนนี้ ....​
ดีขึ้นเยอะครับ 

ความรู้สึกที่แย่ๆตอนนั้น ... รวมกับความรู้สึกดีดี ช่วงนี้
มันรู้สึกดีจริงๆ ...​

ไม่ได้รู้สึกดีที่ชีวิตดีขึ้นนะ แต่รู้สึกดีที่ว่า เออ ผ่านมันมาได้ไง? 
เลยแอบอมยิ้ม เบาเบา 

พร้อม หยิบผ้า มาเช็ดตัว 


เจ้าชายไซเบอร์สเปซ™