1
วันนี้วันที่เท่าไหร่ ก็ไม่รู้ที่ผมปล่อยประละเลยบางสิ่งบางอย่าง
วันที่เท่าไหร่แล้ว ที่มันเลื่อนออกมาอย่างไม่มีกำหนดเสร็จ
มันไม่ใข่แค่โครงการรับเหมาก่อสร้าง
มันไม่ใช่แค่โครงการรถไฟฟ้าหรือทางด่วน
แต่มันคือปริญญาใบที่สองในชีวิต
ผมใช้เวลาเรียนมานานแต่ไม่นานไปกว่าเวลาที่ผมท้อ
ผมใช้เวลาทำวิทยานิพนธ์นาน
แต่ไม่นานไปกว่าเวลาที่ผมผลัดวันไปเรื่อยๆ
ผมจะทำอย่างไรดีกับช่วงชีวิตนี้...ไม่รู้จริงๆ
2
แต่ก็ช่างเถอะ มันไม่มีวิธีไหนปลอบใจตัวเองได้ดีไปกว่าคำว่า ซักวัน
แต่วันไหน...อย่าถามเลยมันกดดันพอๆกันกับเวลาที่ผมคิดในใจเองว่าวันไหนเหมือนกัน
ผมแอบเฝ้ามองบล๊อกตัวเองมาตลอด ว่ามันควรจะมีอะไรเคลื่อนไหวมากกว่าที่เป็นอยู่
ทั้งเรื่องราว Friend Lists และเสียงข้างในใจ
แต่มันนิ่งไปเสียหมด นิ่งจนแม้กระทั่งความคิดว่าแต่ละวัน ตูเกิดมาทำไมวะ(ดราม่าเหลือเกิน)
แต่พอนึกขึ้นได้ รู้ตัวอีกที หมดไปอีกวันแล้วจริงๆ
บ่อยครั้งที่ตื่นมา แล้วปล่อยเวลาให้มันผ่านไป(ไร้สาระมากมาย)
และหลายครั้งที่ขึ้นรถ สตาร์ทรถขับไป แต่ไร้จุดหมายที่แท้จริง
มีแต่สถานที่จอมปลอมที่สมองสร้างมาว่า ไปที่นี่แหละมันสำคัญ
ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่เวิร์คเลย เสียเวลา เสียทั้งเงิน(ที่มันมีอยู่จำกัดไม่พอกิน)
.
.
.
พอมองขึ้นไป ขึ้นหัวข้อใหม่ดีกว่า เยอะเกิน...ฮาาาา
3
สิ่งต่างๆที่อยู่ในใจและความเป็นไปทุกวันนี้
ไม่ได้เรียกร้องให้ใครมาจัดการระบบทางความคิด
แต่ควรจะมี"อะไร"มาเป็นแรงบันดาลใจเสียที
เพราะจริงๆแล้ว เบื่อสภาพนี้มาก ถึงมากที่สุด
ถึงเวลาแล้วที่เราจะปรับเปลี่ยนตัวเอง
เรียนให้จบ กล้าที่จะสู้หน้าอาจารย์ที่เค้าไม่เคยจะทำร้ายเราเลย
ตั้งใจทำงานที่เราฟันฝ่าให้ได้มาซึ่งตำแหน่งงาน ที่แม้มันอาจจะหนัก
และค่าตอบแทนที่อาจจะเยอะสู้เพื่อนร่วมวัยไม่ได้(แต่ผมHappy นะครับIKEA^^)
แต่ไม่เป็นไร ขอสัญญาว่าเราจะทำมันให้เต็มที่
สัญญากับลม กับฟ้า กับฝน กับแก้วสตาร์บัคส์เลยแล้วกัน
ว่าต่อจากวันนี้ วินาทีนี้ **กูจะทำมันให้ดี ทำมันให้ได้ ทำมันให้ใครใครเห็นถึงความตั้งใจของกู**
คอยดูครับ:-)
4
ไม่มีไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ว
5
ผมรักพ่อกะแม่มากมายนะ บอกไว้เผื่อลืม555(ยิ่งให้ตังค์ยิ่งรักมาก)
แล้วเจอกัน...นาน...นาน...ถี่
iToons Machiato
เขียนที่ สตาร์บัคส์ สาขา รอยัล การ์เด้นท์ แมริออท
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น