My Care and I.

I love my MUM!

Pass a day!

1
วันนี้วันที่เท่าไหร่ ก็ไม่รู้ที่ผมปล่อยประละเลยบางสิ่งบางอย่าง
วันที่เท่าไหร่แล้ว ที่มันเลื่อนออกมาอย่างไม่มีกำหนดเสร็จ
มันไม่ใข่แค่โครงการรับเหมาก่อสร้าง
มันไม่ใช่แค่โครงการรถไฟฟ้าหรือทางด่วน
แต่มันคือปริญญาใบที่สองในชีวิต
ผมใช้เวลาเรียนมานานแต่ไม่นานไปกว่าเวลาที่ผมท้อ
ผมใช้เวลาทำวิทยานิพนธ์นาน
แต่ไม่นานไปกว่าเวลาที่ผมผลัดวันไปเรื่อยๆ
ผมจะทำอย่างไรดีกับช่วงชีวิตนี้...ไม่รู้จริงๆ

2
แต่ก็ช่างเถอะ มันไม่มีวิธีไหนปลอบใจตัวเองได้ดีไปกว่าคำว่า ซักวัน
แต่วันไหน...อย่าถามเลยมันกดดันพอๆกันกับเวลาที่ผมคิดในใจเองว่าวันไหนเหมือนกัน
ผมแอบเฝ้ามองบล๊อกตัวเองมาตลอด ว่ามันควรจะมีอะไรเคลื่อนไหวมากกว่าที่เป็นอยู่
ทั้งเรื่องราว Friend Lists และเสียงข้างในใจ
แต่มันนิ่งไปเสียหมด นิ่งจนแม้กระทั่งความคิดว่าแต่ละวัน ตูเกิดมาทำไมวะ(ดราม่าเหลือเกิน)
แต่พอนึกขึ้นได้ รู้ตัวอีกที หมดไปอีกวันแล้วจริงๆ
บ่อยครั้งที่ตื่นมา แล้วปล่อยเวลาให้มันผ่านไป(ไร้สาระมากมาย)
และหลายครั้งที่ขึ้นรถ สตาร์ทรถขับไป แต่ไร้จุดหมายที่แท้จริง
มีแต่สถานที่จอมปลอมที่สมองสร้างมาว่า ไปที่นี่แหละมันสำคัญ
ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่เวิร์คเลย เสียเวลา เสียทั้งเงิน(ที่มันมีอยู่จำกัดไม่พอกิน)
.
.
.
พอมองขึ้นไป ขึ้นหัวข้อใหม่ดีกว่า เยอะเกิน...ฮาาาา

3
สิ่งต่างๆที่อยู่ในใจและความเป็นไปทุกวันนี้
ไม่ได้เรียกร้องให้ใครมาจัดการระบบทางความคิด
แต่ควรจะมี"อะไร"มาเป็นแรงบันดาลใจเสียที
เพราะจริงๆแล้ว เบื่อสภาพนี้มาก ถึงมากที่สุด
ถึงเวลาแล้วที่เราจะปรับเปลี่ยนตัวเอง
เรียนให้จบ กล้าที่จะสู้หน้าอาจารย์ที่เค้าไม่เคยจะทำร้ายเราเลย
ตั้งใจทำงานที่เราฟันฝ่าให้ได้มาซึ่งตำแหน่งงาน ที่แม้มันอาจจะหนัก
และค่าตอบแทนที่อาจจะเยอะสู้เพื่อนร่วมวัยไม่ได้(แต่ผมHappy นะครับIKEA^^)
แต่ไม่เป็นไร ขอสัญญาว่าเราจะทำมันให้เต็มที่
สัญญากับลม กับฟ้า กับฝน กับแก้วสตาร์บัคส์เลยแล้วกัน
ว่าต่อจากวันนี้ วินาทีนี้ **กูจะทำมันให้ดี ทำมันให้ได้ ทำมันให้ใครใครเห็นถึงความตั้งใจของกู**
คอยดูครับ:-)

4
ไม่มีไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ว

5
ผมรักพ่อกะแม่มากมายนะ บอกไว้เผื่อลืม555(ยิ่งให้ตังค์ยิ่งรักมาก)

แล้วเจอกัน...นาน...นาน...ถี่
iToons Machiato

เขียนที่ สตาร์บัคส์ สาขา รอยัล การ์เด้นท์ แมริออท

iSense and the Poems :-)

คนสร้างคน ขึ้นมา จากเลือดเนื้อ
ส่วนที่เหลือ สร้างคน จากนิสัย
คนเปรียบคน ว่าดี จากสิ่งใด
จากตัวเรา หรือใคร ใคร่ตรองดู

เพราะคนเรา เกิดมา ว่าแตกต่าง
จะโง่เขลา เล่าอ้างไป ให้โลกรู้
ว่าคนดี ว่าคนเก่ง นั่นคือกู
คนเฝ้าดู ต่างชื่นชม ให้สมใจ

หากดีจริง ต้องให้ดี ไปตลอด
สมเป็นยอด กตัญญู กว่าสิ่งไหน
หรือว่ามี ดีอย่างเดียว ที่บอกใคร
ดีแต่ปาก พร่ามออกไป ไร้ความจริง

อภิพล ประพันธ์